Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 1 έως 7 από 7

Θέμα: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

          
   
  1. #1
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Έρωτας με την Πρώτη Μπουνιά
    Les Combattants





    Επειδή οι πλέον παιχνιδιάρικες ιστορίες αγάπης του σινεμά τυχαίνει να έχουν ως πρωταγωνιστές τους πιο αταίριαστους φαινομενικά ήρωες, κάπως έτσι η ταινία τουΤομά Καϊγιέ θέλει έναν καλόκαρδο και ευαίσθητο νεαρό να ερωτεύεται ένα σκληροτράχηλο αγοροκόριτσο που επιθυμεί να στρατολογηθεί το συντομότερο δυνατό και είναι σχεδόν βέβαιο ότι το τέλος του κόσμου δεν αργεί. Για χάρη της ανταλλάσσει χωρίς δεύτερη σκέψη τις θερινές διακοπές του για να καταταγεί μαζί της στο σώμα των αλεξιπτωτιστών, ελπίζοντας πως έτσι όχι μόνο θα περάσει περισσότερο χρόνο στο πλάι της, αλλά και στο τέλος θα την κερδίσε
    Ξεκινώντας από μια κλασική περίπτωση σταδιακής έλξης μεταξύ δυο εντελώς ετερόκλητων χαρακτήρων, ο πρωτοεμφανιζόμενος Καϊγιέ ταξιδεύει σε μια ειδυλλιακή παραθαλάσσια μεριά της γαλλικής επαρχίας και εκεί τοποθετεί μια πολύ χαριτωμένη νεανική ταινία, χρωματίζοντάς την επιπλέον με τις ελκυστικές αποχρώσεις του καλοκαιριού.

    Επειδή, όμως, δεν αρκείται ευτυχώς στο να αναπαράγει τις συμβάσεις μιας απλής ρομαντικής κομεντί, αλλά φανερώνει σαφώς πόσο του αρέσει να παίζει με τις προσδοκίες του κοινού, ο 35χρονος σκηνοθέτης καλωσορίζει στην ταινία του ένα σωρό διαφορετικές ιδέες και διαθέσεις, τις οποίες καταφέρνει, εντούτοις, να ενσωματώσει αρμονικά στο τελικό σύνολο.

    Με αυτό τον τρόπο, οι «Μαχητές» (όπως είναι ο πρωτότυπος γαλλικός τίτλος του φιλμ, που είναι σαφώς προτιμότερος από την άχαρη, διεθνή ονομασία του) εμπλουτίζουν την ενδιαφέρουσα παραλλαγή τους στο γνώριμο μοτίβο της αντιπαράθεσης των δύο φύλων με διακριτικές κοινωνικές παρατηρήσεις, με μικρές, φυσιολατρικές πινελιές και με καθαρόαιμα κωμικά στοιχεία.

    Πετυχαίνοντας μια αξιαγάπητη επί οθόνης χημεία από το νεαρό ερμηνευτικό του ζευγάρι (με τον αβανταδόρικο ρόλο να καταλήγει στη μεριά της ταλαντούχας Αντέλ Χενέλ που είχαμε γνωρίσει στο περσινό «Suzanne»), ο Καϊγιέ προσεγγίζει με ξεχωριστή τρυφερότητα τους χαρακτήρες του, χειρίζεται με φινέτσα το χιούμορ του και κορυφώνει την ταινία του σε ένα απροσδόκητο τελευταίο ημίωρο, το οποίο όσο αναπάντεχο είναι, άλλο τόσο όμορφο αποδεικνύεται.





    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  2. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  3. #2
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Μία Υπόσχεση
    Une Promesse




    Στη Γερμανία των αρχών του 20ου αιώνα, ο Φρίντριχ (Ρίτσαρντ Μάντεν), ένας ταπεινής καταγωγής φέρελπις μηχανικός, εξελίσσεται στο δεξί χέρι του εργοστασιάρχη Καρλ Χόφμαϊστερ (Άλαν Ρίκμαν). Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του τελευταίου, φέρνει τον πρώτο να μοιράζεται την πολυτελέστατη στέγη του αφεντικού του.

    Εκεί, γνωρίζει τη Λότε (Ρεμπέκα Χολ), την κατά πολύ νεότερη σύζυγο του Καρλ. Ο ανομολόγητος έρωτας που γεννιέται μεταξύ τους, θα δει την τύχη του να κρίνεται από την τήρηση μιας υπόσχεσης: δύο χρόνια μετά, όταν ο Φρίντριχ θα έχει πια επιστρέψει από το Μεξικό όπου θα βρεθεί για επαγγελματικούς λόγους, εκείνη δηλώνει πως θα τον περιμένει. Μόνο που στο μεταξύ θα ξεσπάσει ο Α' παγκόσμιος πόλεμος…

    Ένας από τους σημαντικότερους εν ενεργεία auteurs του ευρωπαϊκού σινεμά, ο Πατρίς Λεκόντ, μοιάζει να δίνει κατά την πρώτη του αγγλόφωνη σκηνοθετική δουλειά, μια υπόσχεση, ανάλογη του τίτλου της νέας του ταινίας: να σπάσει την κλασικότροπη φόρμα ενός αισθηματικού δράματος εποχής, παραδίδοντας ένα σύγχρονο φιλμ γύρω από την ανθεκτικότητα των συναισθημάτων και την καταλυτική σημασία της χρονικής συγκυρίας. Κάτι που, με αφετηρία τις σελίδες του μυθιστορήματος του Στέφαν Τσβάιχ, «Journey into the Past», επιτυγχάνει μέσα από φαινομενικά ανεπαίσθητες, πλην όμως καίριες επιλογές.

    Όπως αυτή όπου απορρίπτει ένα ακαδημαϊκό, στιβαρό καδράρισμα των ηρώων του, επιστρατεύοντας κατ' επανάληψη μια ανεπαίσθητη αιώρηση της κάμερας γύρω από τα πρόσωπα, δημιουργώντας ένταση όταν κρίνεται δραματουργικά απαραίτητο. Ή όταν η φωτογραφία της ταινίας «κλειδώνει» σε μουντούς τόνους, ακόμα και όταν η πλοκή προχωρά στα μεταπολεμικά χρόνια, εν αντιθέσει με τη «φωτεινότητα» που χαρακτηρίζει το πρώτο μέρος και - το κυριότερο - ανεξάρτητα από την κατάληξη ενός επί μακρόν φιμωμένου έρωτα. Ενός έρωτα που, ας μην ξεχνάμε, αναλαμβάνει να καθρεφτίσει πέραν από πασιφανείς κοινωνικές απαγορεύσεις και ηθικές επιταγές, τον προσωποκεντρικό αντίκτυπο μιας κατάστασης συντριπτικής όπως είναι ο πόλεμος.

    Ο άνθρωπος που αγαπήθηκε μέσα από φιλμ σαν το «Κορίτσι στη Γέφυρα» ή τον «Εραστή της Κομμώτριας», έχει επανειλημμένως αποδείξει την ικανότητά του να παραδίδει δημιουργίες που δεν καταλήγουν δέσμιες κάποιας ανελαστικής αφηγηματικής φόρμας ή της λογικής του σινεμά είδους, αλλά στέκουν, με μία διακριτική ποιητικότητα τις περισσότερες φορές, πάνω από συμβάσεις. Και το «Μια Υπόσχεση» παραμένει πιστό σε αυτή τη λογική, μπολιάζοντας με παλμό και ψυχή την αλληλεπίδραση μεταξύ των τριών βασικών χαρακτήρων, τα αρχετυπικά διλήμματα και τις επιλογές τους.

    Με τον Ρίτσαρντ Μάντεν (γνωστότερος ως Ρομπ Σταρκ του «Game of Thrones») να προξενεί τη μεγαλύτερη εντύπωση σε μια ανέλπιστα πειστική και μετρημένη ερμηνεία, πλάι στους πιο έμπειρους συμπρωταγωνιστές του, και ειδικότερα το μεταίχμιο στιβαρότητας και ευθραυστότητας που αποπνέει η Ρεμπέκα Χολ ή την ερμηνευτική κλάση του Άλαν Ρίκμαν.





    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  4. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  5. #3
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Demonic



    Ο ντετέκτιβ Μαρκ Λιούις (Φρανκ Γκρίλο) και η ψυχολόγος Ελίζαμπεθ Κλάιν (Μαρία Μπέλο) ανακρίνουν τον Τζον, μοναδικό επιζώντα ενός μακελειού σε ένα τρομακτικό, απόμερο σπίτι. Ο σοκαρισμένος Τζον (Ντάστιν Μίλιγκαν) τους εξομολογείται πως η παρέα αποτελούνταν από ερασιτέχνες κυνηγούς φαντασμάτων που κάλεσαν τα πνεύματα των νεκρών κι εκείνα ανταποκρίθηκαν σκοτώνοντας βίαια όλη την ομάδα.
    Ο Τζέιμς Γουάν των εμπορικότατων «Σε Βλέπω», «Παγιδευμένη Ψυχή» και «Το Κάλεσμα», οφείλει την επιτυχία του στο γεγονός πως γνωρίζει καλά τους κανόνες του είδους και τους υπηρετεί με ένα σύγχρονο αφηγηματικό ελιγμό που δηλώνει τεχνική επάρκεια και φαντασία. Εδώ όμως υποστηρίζει το «Demonic» από τη θέση του παραγωγού, αφήνοντας τον σκηνοθέτη Ουίλ Κάνον να συνθέτει ένα πρόχειρο αναμάσημα των κλισέ που ταλαιπωρούν παραδοσιακά το είδος.

    Το σινεμά του τρόμου έχει να επιδείξει τίτλους που προσφέρουν αυθεντικές ανατριχίλες με τρόπο διαχρονικό κι απόλυτο. Το «Demonic» δανείζεται από το «Amityville Horror» μέχρι το «The Blair Witch Project», και το κάνει με τρόπο κενό και όχι καινοφανή. Η ιστορία παρακολουθεί μία ομάδα νεαρών φοιτητών που επισκέπτεται στοιχειωμένο σπίτι και αυτό που ξεκινά ως πλάκα, καταλήγει στα μάτια μας ως φιλμικό αστείο.

    Οι παράξενες γωνίες λήψεις, ο ήχος και η εικόνα που τροφοδοτούν αλλεπάλληλα jump scares, η χρήση αρχειακού υλικού και η προβλεπόμενη βεβιασμένη ανατροπή του φινάλε, αποτελούν μία πρωτόλεια συντακτική βάση. Αν προστεθεί η κάκιστη ερμηνεία του βασικού πρωταγωνιστή Ντάστιν Μίλιγκαν και η αίσθηση πως παρακολουθείς ένα teaser μεγάλου μήκους, συνειδητοποιείς πως το «Demonic» εξαντλήθηκε στην πρόθεση. Και κάπως έτσι τα ουρλιαχτά μεταλλάσσονται σε χασμουρητά.





    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  6. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  7. #4
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Yogananda: Το Ταξίδι της Αφύπνισης
    Awake: The Life of Yogananda




    Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα γεννήθηκε στην Ινδία και πέθανε στην Καλιφόρνια στις αρχές της δεκαετίας του '50, σε ηλικία 59 ετών. Από μικρή ηλικία φάνηκε το ενδιαφέρον του για το πως το σώμα μπορεί να αποτελέσει όχημα για την επικοινωνία με την ψυχή μέσω του διαλογισμού. Πριν κλείσει τα 30 του χρόνια και σε ένα ταξίδι του στην Αμερική, ο Γιογκανάντα έδωσε διαλέξεις για την τεχνική της Γιόγκα που είχε μάθει στην πατρίδα του, ονομάζοντάς τη «πνευματική τεχνική πειθαρχίας».

    Αυτό είναι το βασικό μοτίβο του ντοκιμαντέρ, που προσπαθεί να μιλήσει για το φαινόμενο της γιόγκα χωρίς να ψάξει αιτίες με κριτικό τρόπο. Το «Yogananda: Το Ταξίδι της Αφύπνισης» καταγράφει απλώς τα γεγονότα που οδήγησαν στην βαθμιαία εξάπλωσή της, μέσω ενός ταξιδιού που άλλαζε χρώματα, ταυτότητες και χρονολογίες.

    Χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό από βίντεο και φωτογραφίες του ίδιου, αναπαριστά με ευλαβικό, δραματουργικό τρόπο την πορεία του Γιογκανάντα από την παιδική του ηλικία μέχρι και τα τελευταία του ταξίδια. Μέσω συνεντεύξεων από μοναχούς, ακόλουθους και του Τζορτζ Χάρισον των Beatles ή αποκαλύψεων (για παράδειγμα ένθερμος υποστηρικτής του υπήρξε και ο Στιβ Τζομπς), καταλήγει να αποστασιοποιηθεί από μια εν δυνάμει αγιοποίηση του Ινδού πνευματιστή και να παραδώσει ένα ημερολόγιο καταγραφής γεγονότων.

    Στριμωγμένο ανάμεσα σε μια τηλεοπτική φόρμα και σε κάτι που μοιάζει με κινηματογραφική αναπαράσταση, το «Ταξίδι της Αφύπνισης» στέκεται μετέωρο κάπου στη μέση. Αυτό όμως δεν το καθιστά αποτυχημένο. Με τα απαραίτητα δάνεια από κάθε είδος, η ταινία χτίζει το υλικό της με φροντίδα και εμπνέει το ενδιαφέρον, φανερώνοντας τις θετικές της προθέσεις.

    Πρόκειται για μια ταινία που αφορά πρωτίστως εκείνους που θα θελήσουν να μάθουν περισσότερα για τη χρόνια μόδα της γιόγκα, όντας και οι ίδιοι ενεργοί συμμέτοχοι. Οι υπόλοιποι θα χρειαστεί να προσπαθήσουν πολύ για να καταφέρουν να πορευτούν με τον «μεγάλο δάσκαλο». Αν έχουν την καλύτερη των διαθέσεων θα βρουν ωστόσο χώρο, για να «δουν» τι εστί διαλογισμός.




    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  8. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  9. #5
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Vice: Η Πόλη της Βίας
    Vice




    Στο κοντινό μέλλον, μια ειδικά σχεδιασμένη, κατοικημένη από ανδροειδή πόλη-θέρετρο δίνει στους πελάτες της τη δυνατότητα να εκπληρώνουν τις πιο ακραίες και βίαιες φαντασιώσεις τους χωρίς τις συνέπειες του νόμου. Και καθώς ένας αστυνομικός αγωνίζεται να κλείσει την επιχείρηση, θεωρώντας πως υποθάλπει το έγκλημα, μια γυναίκα-κλώνος αρχίζει να αποκτά δική της συνείδηση και αποδρά από τα εργαστήρια των δημιουργών της…

    Θλιβερή παραλλαγή των μοτίβων της φημισμένης μελλοντολογικής περιπέτειας του Μάικλ Κράιτον «Ο επαναστάτης της νύχτας» (1973), με τις αιχμές εκείνου του φιλμ (οι παγίδες στη χρήση της τεχνολογίας, η δύναμη υποβολής του κατασκευασμένου θεάματος, η λαγνεία της βίας) άγαρμπα λειασμένες προς όφελος της εύκολης και γρήγορης δράσης και τους ηθοποιούς σε ερμηνείες επιεικώς… ρομποτικές, με πιο βαριεστημένο όλων τον έκπτωτο Μπρους Γουίλις στο ρόλο του σχεδιαστή του ομότιτλου ριζόρτ.





    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  10. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  11. #6
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Οι Εκδικητές: H Εποχή του Ultron
    Avengers: Age of Ultron




    Μετά την καταστροφή της S.H.I.E.L.D. , ο Τόνι Σταρκ επανεκκινεί ένα πρόγραμμα με ειρηνικό σκοπό, δημιουργώντας τον Ούλτρον, ένα εξελιγμένο ρομπότ που, όμως, διακατέχεται από ιδέες μεγαλείου. Σύντομα, ο Ούλτρον θα στραφεί εναντίον της ανθρωπότητας και εναπόκειται στους Εκδικητές να σταματήσουν την πραγματοποίηση των σατανικών σχεδίων του.





    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  12. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

  13. #7
    Εγγραφή
    05-07-2009
    Μηνύματα
    12.226
    Ευχαριστώ
    8.335
    Εχει 12.379 Ευχαριστώ σε 6.987 Posts

    film Απάντηση: ΤΑΙΝΙΕΣ / ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

    Mommy



    Πέντε χρόνια έχουν περάσει από την εποχή που ένας νεαρότατος Ξαβιέ Ντολάν πραγματοποιούσε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δηλώνοντας πως «Σκότωσα τη Μητέρα μου», με τον τίτλο της χαριτωμένης πρώτης του ταινίας. Από τότε ως σήμερα μεσολάβησαν τρεις ταινίες, διαφορετικές σε ύφος μεταξύ τους και όχι απολύτως πετυχημένες, με τις οποίες ο καναδικής καταγωγής πιτσιρικάς μπορεί να μην κέρδιζε τους απανταχού κριτικούς με το μέρος του, φανέρωνε ωστόσο πως, παρά το μικρό της ηλικίας του, επρόκειτο για ένα αναμφίβολο ταλέντο.

    Και αφού με τις ταινίες «Φανταστικές Αγάπες» και «Λόρενς Για Πάντα» κατόρθωσε να εξασφαλίσει τα τελευταία χρόνια μια θέση σε κάποιο από τα παράλληλα τμήματα των Καννών, οι πόρτες για το επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ άνοιξαν γι' αυτόν μόλις πέρσι, χάρη στο «Mommy».

    Ασχέτως των όσων κατά καιρούς γράφονται για τον 25χρονο νεαρό, χαρακτηρίζοντάς τον από «υπερεκτιμημένο» και «νάρκισσο» μέχρι «επιφανειακό» και «αλαζόνα», οι ικανότητές του πίσω από την κάμερα και η εργασιομανία του παραμένουν δεδομένες.

    Αυτές ακριβώς οι ικανότητες μπαίνουν σε πλήρη εφαρμογή στην καινούργια του ταινία, εξυψώνοντας μια φύσει δραματική και καταθλιπτική ιστορία σε ένα φιλμ που δονείται από ζωντάνια, πλημμυρίζει στο χρώμα και περιέχει μια από τις πιο θορυβώδεις ηχητικές μπάντες που έχουμε ακούσει τελευταία καθώς, για το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής, οι χαρακτήρες επικοινωνούν και χειρονομούν σε μια αδιάκοπη διαπασών.

    Αφού προσπερνά σχετικά γρήγορα ένα αχρείαστο μελλοντολογικό εύρημα που την τοποθετεί χωρίς ιδιαίτερο λόγο στο 2015, η ταινία του Ντολάν ασχολείται με την άκρως κυκλοθυμική και συχνά ανεξέλεγκτη σχέση που καλλιεργείται ανάμεσα σε μια παρορμητική και μποέμ μητέρα και τον ψυχικά ασταθή γιο της, η εκρηκτική συμπεριφορά του οποίου δίνει συχνά αφορμές για μπόλικους μπελάδες.

    Τη γεμάτη σκαμπανεβάσματα αυτή σχέση έρχεται να συμπληρώσει με τον δικό της, πιο χαμηλόφωνο και διακριτικό τρόπο μια συνεσταλμένη γειτόνισσα η οποία βρίσκει εκεί προσωρινό καταφύγιο και αντίδοτο για τις δικές της προσωπικές κακουχίες.

    Ο Ντολάν ξεκινά από το γεμάτο ανθρωπιά συναισθηματικό τρίγωνο που συνάπτουν οι τρεις χαρακτήρες του και για παραπάνω από δύο ώρες προσπαθεί να ακολουθήσει την rollercoaster διαδρομή τους από την πρόσκαιρη ευτυχία και την αισιοδοξία κατευθείαν σε μια απότομη προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα.

    Το κάνει επικαλούμενος ένα εξωστρεφές και ξένοιαστο σκηνοθετικό ύφος, διακόπτοντας κατά διαστήματα τη δράση για να προσφέρει χαρμόσυνα μουσικά μοντάζ και παγιδεύοντας τους ήρωες σε ένα περιοριστικό (και ασυνήθιστο για το σινεμά) τετράγωνο κάδρο, σκοπός του οποίου είναι να συγκεντρώσει το βλέμμα του θεατή σε τίποτα περισσότερο από τις φιγούρες και τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.

    Όλα αυτά μοιάζουν ασφαλώς ενδιαφέροντα και πολύ πιθανόν θα καταφέρουν να αγγίξουν συγκινησιακά τις χορδές αρκετών ευαίσθητων θεατών. Η δεξιοτεχνία του Ντολάν στον χειρισμό της κάμερας και των ηθοποιών (με πρώτη την εξαιρετική Άν Ντορβάλ στο ρόλο της μάνας) δεν αρκεί, παρ' όλα αυτά, για να προσδώσει ρεαλιστικό εκτόπισμα στους δυσδιάστατους χαρακτήρες ή να διαλύσει την εντύπωση ότι η ιστορία που βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας είναι εντελώς απλοϊκή.

    Το «Μommy» απολαμβάνει, εντούτοις, μεγάλης αγάπης από σεβαστή μερίδα του κοινού και έμελλε να εγκαταλείψει τις περσινές Κάννες μοιραζόμενο εξ ημισείας το Βραβείο της Επιτροπής με τον Ζαν Λικ Γκοντάρ και το «Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα» (το Φεστιβάλ τιμούσε προφανώς με αυτό τον τρόπο τόσο το νεαρότερο όσο και το μεγαλύτερο σε ηλικία διαγωνιζόμενό του), μια συγκυρία η οποία θύμωσε τόσο πολύ την αξιοσέβαστη αμερικανίδα κριτικό Εϊμι Τόμπιν (και αθεράπευτη γκονταρική θαυμάστρια), ώστε να δηλώσει ότι στον Ντολάν δεν άξιζε «ούτε μια κλωτσιά στα πισινά».

    Χωρίς να συμμερίζομαι το σχόλιό της, και διατηρώντας κάποια επιφύλαξη για τα όσα οφείλουμε να περιμένουμε από το νεαρό Καναδό στο μέλλον, θα συμβούλευα πάνω απ' όλα τον Ξαβιέ Ντολάν να αποκτήσει μεγαλύτερη μετριοφροσύνη (αν και αυτή είναι μια αρετή που κανείς κατακτά με το πέρασμα του χρόνου) και να μην βιάζεται να υπερτιμήσει τις δυνατότητές του. Ο χαρισματικός πιτσιρικάς έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά του μέχρι να γίνει ένας αληθινά πρωτοκλασάτος σκηνοθέτης.






    http://www.ultragreek.com/forums/image.php?u=11&type=sigpic&dateline=1249092689

  14. Ο παρακάτω χρήστης σε ευχαριστεί Ανατολή για το ποστ σου

    hammer (12-05-15)

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] code is σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας